'Ik houd het nog heel lang vol in de vastgoedsector, maar dan alleen als ik zelf mijn tempo kan gaan bepalen'
Amsterdam
Aan het begin van het gesprek rinkelt de telefoon. 'Goedemorgen Mark', buldert Cor van Zadelhoff in de hoorn. 'Ja, het was een geslaagde bijeenkomst. Maar ik heb nu even geen tijd, ik zit midden in een interview.' 'Dat was Mark Rutte', zegt de vastgoedondernemer als hij heeft opgehangen. 'We hadden gisteren bij mij een succesvolle bijeenkomst om centjes op te halen voor de verkiezingscampagne van de VVD.'
Van Zadelhoff is kamervullend. Met zijn bijna twee meter lange gestalte en zijn luide manier van spreken heeft hij een natuurlijk overwicht op zijn omgeving. Hij is gewend zelf de regie in handen te hebben. Natuurlijk mag hij gebeld worden, maar alleen als hem dat uitkomt. En vragen over de vastgoedfraude gebruikt hij vooral om het blazoen van de sector op te poetsen. 'Onlangs vergeleek een jezuïet de sector met de katholieke kerk. Als een paar geestelijken misstappen maken, betekent dat niet dat de hele kerk er pedofiele praktijken op nahoudt.'
Van Zadelhoff ziet zichzelf als iemand van de langdurige en persoonlijke relaties. 'Het gaat niet om het snelle gewin. Als mensen je vertrouwen, komen ze terug met een nieuwe opdracht. Je moet negatief kunnen adviseren over een transactie, ook als er dan niets wordt verdiend.' Hij benadrukt keer op keer het belang van transparantie. Aantijgingen van begin dit jaar in de Volkskrant waarin zijn naam in verband wordt gebracht met verdachte transacties in Amsterdam, noemt hij 'stemmingmakerij'. 'Mijn naam werd misbruikt en de kop van het artikel dekte de lading niet.'
Vandaag wordt Van Zadelhoff 72 jaar en is het moment gekomen om langzaam afstand te nemen. Over een jaar vertrekt hij met zijn zeilschip, een lemsteraak, voor een lange reis door Oost-Europa, een regio waarmee hij een haat-liefdeverhouding heeft. Zo hekelt hij de corruptie. 'Als buitenstaander word je daar vaak niet rechtstreeks mee geconfronteerd, maar ik heb altijd wel het bange vermoeden gehad dat de aannemers die wij inschakelden, ruimte in hun budget inbouwden. Toch ben ik blij dat ik met deze lokale partijen al die prachtige gebouwen heb kunnen restaureren.'
Van Zadelhoff profileert zich tot ongenoegen van een deel van de sector als het geweten van het vastgoed. 'Natuurlijk heb ik vijanden, maar meestal wordt er positief op mij gereageerd. Zo zat ik onlangs naast Ewald Kist, de voormalige bestuursvoorzitter van ING. Hij zei blij te zijn dat hij mij ondanks de vastgoedfraude zonder terughoudendheid gewoon een hand kon blijven geven.'
Van Zadelhoff stopt binnenkort met de meeste van zijn adviseurschappen en commissariaten bij onder meer Damen Shipyards en de Rabo Vastgoedgroep. 'Ik wil meer controle over mijn agenda, dan kan ik het nog heel lang volhouden.'
Toen hij 25 jaar geleden afscheid nam als bestuurder van DTZ en 75% van zijn aandelen verkocht, vertrok Van Zadelhoff 'om afstand te nemen' naar Londen. Daar ging hij zich bezighouden met vastgoedbeleggingen, eerst in de VS en Groot-Brittannië, later ook in Rusland en Oekraïne. 'In Nederland ben ik een belegger voor de lange termijn en heb ik op verzoek ook veel partnerships, zoals met de Maarsen Groep, Vopak en GAK Onroerend Goed. Bij die samenwerkingsverbanden is transparantie een voorwaarde, de betrokkenen mogen geen geheimen hebben voor elkaar.'
Van Zadelhoff spreekt van onthechting, niet van een afscheid. Hij blijft betrokken bij DTZ Zadelhoff dat hij 42 jaar geleden heeft opgericht. 'Ik vind het leuk als ambassadeur een nuttige rol te blijven spelen. Ze kunnen tot mijn dood een beroep op mij doen.' Probleemanalyse en het verzinnen van oplossingen benoemt hij als zijn sterke eigenschappen. 'Als er sprake is van een conflict, is het soms verstandig de strijdende partijen even uit elkaar te halen en vooral de zaak te ontjuridiseren.'
Boerenzoon Van Zadelhoff geeft een voorbeeld uit het dierenrijk. 'Op mijn land hebben we twee rammen. Elke ochtend hetzelfde ritueel, een aanloopje en dan hard met de koppen tegen elkaar. Toen werden ze opgesloten in een hok dat net te klein was om te vechten. Op die manier raakten ze aan elkaar gewend.' Na een tevreden trek aan zijn ochtendsigaar voegt hij met een gulle lach toe : 'Inmiddels zijn het goede vriendjes.'
Van Zadelhoff benadrukt dat hij niet is opgegroeid met een 'silver spoon' in zijn mond. 'Het was geen bittere armoede, maar in ons gezin met acht kinderen moest elke stuiver worden omgedraaid. Daardoor heb ik goed met geld leren omgaan. Nu vind ik het heerlijk dat ik niet meer hoef op te letten bij mijn dagelijkse uitgaven. Geld is niet zo belangrijk, de vrijheid die dat geeft, is dat wel.'
Zijn studie economie aan de Vrije Universiteit kon alleen met een bijbaantje als reisleider. 'Ik heb Amerikanen begeleid bij hun reis door Europa. Het was de kunst ze naar winkels te loodsen waar wij een percentage van de omzet kregen. Deze strategie leverde een mooi bedrag op, op de universiteit was ik de enige die met een auto naar college kwam. Maar mijn klanten deed ik niets tekort, zij bleven de gewone prijs betalen.'
Na een stage bij een veearts - een logische stap gezien zijn achtergrond - en een korte loopbaan bij een veevoederfabriek, vond Van Zadelhoff zijn roeping. 'Toen ik 25 jaar was, ontmoette ik een makelaar die van de gemeente Amsterdam de opdracht had de gronden in de Bijlmermeer te verwerven. Ik zei hem dat hij mij in dienst moest nemen: ik kende alle boeren in die regio omdat ik ze veevoer had verkocht en wist dus wie geld had en wie niet. De volgende dag ben ik naar een drukkerij gegaan en heb ik kaartjes laten maken met daarop de drie rode kruisjes van de gemeente Amsterdam.'
Het valt niet mee om Van Zadelhoff over zijn kinderloze bestaan aan het woord te krijgen. 'De leegte is opgevuld door mijn familie.' Hij wijst naar een foto met 53 van zijn familieleden die is genomen tijdens een vakantie enkele weken terug. Meer wil hij over dit onderwerp niet kwijt. Toch weet iedereen in de sector dat het gebrek aan nageslacht zijn zwakke plek is.
Over de dood zegt Van Zadelhoff nooit na te denken. 'Dood is dood', zegt hij stoïcijns. Voorlopig is er ook geen reden om er over na te denken: 'Mijn overgrootvader werd 74, mijn opa 84 en mijn vader 94. Dus als je die reeks doortrekt zou ik 104 moeten worden.'
Frits Conijn en Arnold Tankuş
© 2010 Het Financieele Dagblad