woensdag 27 oktober 2010

Tapijtweverij krijgt dankzij hippe vloerkleden Zweeds Ikea als klant

Lichtenvoorde
Spoelen met wol en katoen, weefgetouwen en spinnewielen. Het weven van tapijten doet denken aan donkere fabriekshallen en oude industrie uit andere tijden. Maar niet bij Brink & Campman. De fabriek kenmerkt zich door een fabriekshal met ramen in het plafond en een hypermoderne showroom.

Sjako-Jan Zwarthoff werd in 2001 directeur en eigenaar van de 113 jaar oude tapijtfabriek en bouwde het familiebedrijf om tot een specialist in trendy, hippe vloerkleden en karpetten. 'Ik zag een gat in de markt.' Na negen jaar volgt de beloning: Ikea wordt vaste klant.

Toeleverancier van de Zweedse meubelgigant worden heeft de nodige voeten in aarde. Volgens Zwarthoff kan deze procedure soms wel twee tot drie jaar duren. Nu moet dit in een halfjaar gebeuren en daarom is de 46-jarige Zwollenaar is al enkele maanden druk bezig met de voorbereidingen.

Van Ikea ontving Zwarthoff een lange lijst met in kleine letters allerlei voorschriften waaraan de vloerkleden moeten voldoen, zoals de dikte of lengte van de wol of welke grondstoffen er gebruikt moeten zijn. 'De selectie is nog strenger dan de ISO-keur. Ze zijn zo ongelofelijk precies.' Zodra Brink & Campman aan alle voorwaarden van de Zweden voldoet, gaat de weverij circa 16.000 meter tapijt per maand leveren aan Ikea.

Het bedrijf uit de Achterhoek wist al eerder bekende merken aan zich te binden. Zo levert Brink & Campman de tapijtcollectie voor modeketens als Mexx en Hugo Boss. Speciaal voor de Britse markt is het 'private label' Longbarn ontwikkeld. Het merk is inmiddels goed voor een omzet van euro 1 mln op een totale jaaromzet van euro 12,5 mln. Een overgroot deel, zo'n 80%, is bestemd voor de export naar circa vijftig landen. Het bedrijf werkt daarnaast ook op projectbasis en bekleedde de vloeren van het Catshuis, Paleis Het Loo en de Utrechtse Inktpot.

Zwarthoff, geboren en getogen in Zwolle, heeft geen connecties met de oude eigenaren en werd min of meer per toeval eigenaar van het bedrijf. Nadat hij na zijn opleiding technische bedrijfskunde in Rijswijk als verkoopdirecteur had gewerkt voor onder meer gordijnenproducent Vriesco, werd hij in 2000 door een headhuntersbureau benaderd om Brink & Campman te reorganiseren. 'Een jaar later werd mij gevraagd of ik de hele zaak wilde kopen. Dat heb ik gedaan, met alles erop en eraan, inclusief een flink stuk grond.'

Na vier jaar dacht Zwarthoff zijn bedrijf op de rails te hebben totdat het noodlot in november 2005 toesloeg. Een dik pak sneeuw bleef op de daken van de fabriek liggen, die vervolgens onder de druk bezweken. 'Ik stond er met tranen in mijn ogen naar te kijken. De schade was enorm en liep in de miljoenen. Omdat dit in Nederland nooit gebeurt, was ik niet verzekerd voor een dergelijke schade. Gelukkig heb ik met de tussenpersoon van de verzekeraar een deal kunnen sluiten en hebben mijn buren me toen goed geholpen door het dak te stutten. Mijn personeel heeft bij min tien graden gewoon doorgewerkt.'

Het duurde ruim een jaar voordat het bedrijf de klap te boven kwam. Twee jaar later voelde de tapijtfabriek de effecten van de neergang in zijn sector en vervolgens die van de kredietcrisis. Zwarthoff moest daardoor gebruikmaken van de regeling voor de deeltijd-WW. 'Ik ben daar minister Donner nog steeds dankbaar voor. Ik heb mijn goed geschoolde personeel daardoor kunnen behouden.'

Volgens Zwarthoff zit de economie nog steeds in een dip, maar hij merkt dat de zaken langzaam weer aantrekken en hij werft weer personeel. De nood werd zo hoog dat hij onlangs een advertentie met de tekst 'huisvrouwen gezocht' in de krant zette. Hij kreeg daar veel reacties op die varieerden van 'wat leuk' tot 'dat kun je toch niet maken'. Inmiddels heeft hij tot volle tevredenheid vier herintredende vrouwen in dienst die gemotiveerd waren om het ambacht te leren.

Het ontwerpen van de tapijten en vloerkleden gebeurt deels in Lichtenvoorde. Daarnaast huurt de weverij ook grafisch ontwerpers in om de producten van een trendy karakter te voorzien. Zo werkt Brink & Campman al enkele jaren samen met Gebroeders Sylvestri uit Amsterdam. Ook de eigentijdse catalogussen van Brink & Campman spelen zo veel mogelijk in op consumententrends. Het bedrijf heeft op dat punt het tij weer mee, weet Zwarthoff: 'Vintage en natuurlijke producten zoals wol zijn weer helemaal terug. Daar profiteren we duidelijk van.'

Lang niet alles wordt in Lichtenvoorde geproduceerd. Zo komen handgeknoopte tapijten uit Nepal. Zwarthoff schat dat er zo'n 700 wevers voor hem in dienst zijn. 'Ik zou het inmiddels ook ergens anders kunnen laten maken. Het zal mijn calvinistische inslag zijn, maar ik kan die mensen in een land met zo veel problemen niet zomaar de rug toekeren.'

Een ander deel van de productie wordt uitbesteed aan India, voornamelijk wol, en China voor producten van acrylvezel. Het 'outsourcen' naar opkomende landen wordt echter steeds minder interessant, zegt Zwarthoff, die met grote regelmaat naar de landen afreist. Zo zijn de lonen in India en China de afgelopen vier jaar zo snel gestegen dat het interessant wordt om weer in Nederland te produceren. 'De kosten zijn hier dan wel hoger, maar de lijnen korter en soms is werken met een land als China hoogst frustrerend.' Als voorbeeld wijst hij op het Chinese nieuwjaar. Een ramp, volgens Zwarthoff. 'Na het feest komt een overgroot deel van het personeel gewoon niet meer terug. Ook in een land als India wil niet iedereen nog langer in een fabriek werken.'

De productie voor Ikea vindt wel in Lichtenvoorde plaats. Zwarthoff loopt de lijst met eisen nog eens door en schudt met zijn hoofd. 'Ik kan niet geloven dat het mogelijk is dat in een bouwpakket van Ikea wel eens schroefje ontbreekt.'

Rijke geschiedenis Van handweverij tot tapijtfabriek

De tapijtfabriek Brink & Campman stamt uit een tijd dat de sector aan zijn Nederlandse bloeiperiode begon. Het bedrijf werd in 1897 in Laren opgericht door Johannes Campman en zijn zwager Cornelis van den Brink.

De geschiedenis van het bedrijf gaat verder terug dan de oprichtingsdatum. Cornelis van den Brink, de eerste directeur van de weverij, beschrijft dat hij een nazaat is van Claas Janszoon van den Brink, geboren in 1721. Hij was de eerste uit de familie die stopte met zijn boerenbedrijf en 'een weverij met handweefgetouwen' begon.

Het Gooi, met name de dorpen Hilversum, Naarden en Laren, stond in het midden van de 18de eeuw bekend als een gebied waar veel tapijtweverijen waren gevestigd. Aan het einde van de 19de eeuw werden de kleine weverijen langzaam vervangen door bescheiden fabrieken waar grove wollen doeken en dekens werden geweven, maar ook karpetten van koehaar. In de vorige eeuw verschoof de aandacht naar hoogpolige tapijten als 'smyrna' en 'kasjmier'.

Door een gebrek aan productieruimte opende de weverij in de jaren zestig een extra fabriek in Lichtenvoorde, nu de enige locatie van het bedrijf. In 1993 besloten familie en aandeelhouders de fabrieken te verkopen aan Vescom uit Deurne. Dit bedrijf deed de weverij in 2001 over aan de huidige directeur en eigenaar Sjouke-jan Zwarthoff.

Arnold Tankuş
© 2010 Het Financieele Dagblad

maandag 18 oktober 2010

Online platform slaat brug tussen mkb en investeerders

Kapitaalplaza.nl wil niet-genoteerde mkb-bedrijven toegankelijk maken voor investeerders. Mede-oprichter Quirijn Haak (38), bedrijfseconoom financieringsvraagstukken, heeft grote ambities.


Hoe werkt Kapitaalplaza?

'Kapitaalplaza kan het beste worden omschreven als een LinkedIn dat is gecombineerd met een financieringsplatform. Een voorbeeld: een bedrijf heeft een grote order ontvangen en heeft euro 250.000 nodig om die te kunnen uitvoeren. Beleggers kunnen dit dan financieren. We hanteren voor beleggers een ondergrens van euro 50.000 omdat we we naast bemiddelden particulieren ook institutionele beleggers aantrekken.'

Een bedrijf kan toch naar de bank?

'Twee derde van de Nederlandse mkb-bedrijven zegt de komende jaren te gaan groeien. De banken kunnen dit niet allemaal faciliteren. Ook weten bedrijven sinds de kredietcrisis dat ze naar verschillende financieringsmogelijkheden moeten kijken. Daarnaast laten beleggers flinke rendementen liggen door niet in de eigen economie te beleggen.'

Wat zijn de ambities?

'We willen binnen een tot twee jaar zo'n euro 100 mln tot euro 200 mln aan financieringen hebben uitstaan. Het is de bedoeling te groeien naar euro 1 mrd à euro 2 mrd, maar dat is afhankelijk van de snelheid waarmee institutionele beleggers als pensioenfondsen ons opnemen als onderdeel van de portefeuille. Mede door partners als accountants en adviseurs, steun van Economische Zaken, mkb-organisaties, kunnen we nu starten en geld gaan verdienen.'

Arnold Tankuş
© 2010 Het Financieele Dagblad

vrijdag 15 oktober 2010

Nieuwe start voor maker tijdregistratie

Mylaps Sports Timing, producent van tijdregistratiesystemen, heeft besloten Nijmegen te verlaten. De stad vindt dit een verlies, maar volgens directeur Bas van Rens (39) kan het niet anders.

Wat is Mylaps voor een bedrijf?

'Ik omschrijf ons als een soort mini-Apple. Wij leveren alles met betrekking tot de registratie van sporttijden. De tijden die je in beeld ziet bij het schaatsen zoals tijdens de Olympische Spelen of bij Nascar-autoraces, worden door ons geleverd. Voor de gemotoriseerde markt hebben wij een wereldwijd marktaandeel van 95%.'

Waarom vertrekken jullie uit Nijmegen?

'AMB uit Haarlem verzorgde tijden voor de gemotoriseerde markt en ChampionChip uit Nijmegen deed dat voor hardloopwedstrijden. Er waren twee Nederlandse wereldspelers op het gebied van tijdregistratie, dus het was logisch om te fuseren. Dat gebeurde in 2008 en daar is Mylaps uit ontstaan. Wij moesten sowieso weg uit de ruimte in Nijmegen en hebben een royaal hoofdkantoor in Haarlem. Met alle internationale activiteiten is het handig om in de buurt van een luchthaven te zitten.'

Wat zijn de plannen?

'Door de toenemende concurrentie zijn we dit jaar met een geheel nieuwe productlijn gekomen. Die slaat goed aan en we verwachten daar veel van. We hebben veel concurrentie, maar start-ups verdwijnen vaak na een paar jaar weer. Het afgelopen jaar boekten een omzet van circa euro 25 mln en we hebben de ambitie te blijven groeien. Zo hebben we deze week een mooie deal met een grote Nederlandse sportbond gesloten.'

Arnold Tankuş
© 2010 Het Financieele Dagblad

donderdag 14 oktober 2010

Wijnboer leert van slechte zomer 2010

Door het wisselende zomerweer wordt 2010 een 'moeilijk wijnjaar', stelt Viticonsult, het kenniscentrum voor wijnbouw. Toch hoeft dat geen slechte wijn op te leveren, zegt Freek Verhoeven (64) eigenaar van Wijnhoeve de Colonjes in Groesbeek.

Was 2010 zo'n moeilijk wijnjaar?

'Het is geen gemakkelijk jaar voor de oogst geweest. Door een droge periode werden de schilletjes van de druiven poreuzer. Toen ging het anderhalve maand regenen waardoor de kans dat de druiven gaan rotten groter wordt, met name bij dichte trossen. Vooral de blauwe druif is daar gevoelig voor.'

Wat betekent dat voor de kwaliteit?

'De goede wijnboer weet ook van minder materiaal goede wijn te maken. Kwantitatief leveren we als Nederlandse wijnboer wat in, maar kwalitatief niet. En Nederland doet het goed. Zo hebben wij zelf twee gouden wijnprijzen in Duitsland gewonnen. Maar de Nederlandse wijnsector is lerende en een zomer zoals we dit jaar hebben gehad is een onderdeel van het leerproces.'

Valt er geld met wijn te verdienen?

'Nee. Mijn broer Cees en ik leggen er al negen jaar geld bij. We doen het ook niet voor het geld, we zitten beide in de VUT. De kostprijs van een fles wijn ligt rond euro 8. Een keten als Gall & Gall rekent 1,7 keer de omzet en onze fles ligt voor euro 12,95 in de winkel. Daar houden weinig tot niets aan over. Maar het oogsten met vrijwilligers is hartstikke leuk en ook de Groesbeekse wijnfeesten waren met zo'n 10.000 bezoekers een groot succes.'

Arnold Tankuş
© 2010 Het Financieele Dagblad

dinsdag 12 oktober 2010

Doorstart drukker dankzij oudere broer

De Vlissingse drukkerij De Vey Mestdagh maakt een doorstart dankzij Wim van der Louw (45). Hij wordt nu directeur van het bedrijf dat eerst van zijn broer Martin van der Louw (42) was.

Hoe is de doorstart tot stand gekomen?

'Zelf ben ik al twintig jaar drukker en eigenaar van Drukkerij Van der Louw in Berkel en Rodenrijs. Ik wist al een tijd dat er problemen bij het bedrijf van broer waren. Ineens stond ik voor de keuze: of iets doen of de poorten van het bedrijf gaan dicht. Ik en partner Wijnand van Gessel hebben vervolgens snel besloten om het te doen. Na een tijdelijke doorstart is afgelopen donderdag de definitieve doorstart beklonken.'

Wat is het verschil tussen de drukkerij van u en die van uw broer?

'De economische crisis heeft de grafische industrie ook niet overgeslagen. Daar hebben we beiden last van, maar het verschil tussen mijn bedrijf en dat van mijn broer is dat mijn bedrijf is gefinancierd met eigen geld en dat van hem met geleend geld. Martin blijft wel bij het bedrijf betrokken als orderbegeleider. Wij hebben een prima relatie met elkaar, hij is dan ook blij dat het bedrijf, dat ooit door mijn vader en moeder is opgezet, blijft bestaan.'

Hoe gaat het nu verder?

'Helaas vallen er een aantal gedwongen ontslagen. Van de twaalf werknemers blijven er zeven, en we zijn momenteel nog in onderhandeling met een andere werknemer om die deels weer in dienst te nemen. Ik ben aan deze doorstart begonnen omdat ik toekomst zie voor dit bedrijf. Anders had ik het echt niet gedaan.'

Arnold Tankuş
© 2010 Het Financieele Dagblad

maandag 11 oktober 2010

Hockeystick op slot, prijs op zak

Menno Lambalk (23) en Wouter Eelkman Rooda (25), studenten van de opleiding Sport, Management en Ondernemen, wonnen de Rabobank Ondernemersprijs voor de 'Hoody', een slot voor hockeysticks.

Wat houdt de prijs in?

'De prijs wordt ieder jaar uitgereikt aan studenten die een uniek en haalbaar ondernemersidee in de sportsector hebben bedacht. We hebben de prijs gewonnen omdat ons idee volgens de jury innovatief is en we daarnaast samenwerking hebben gezocht met marktpartijen op gebieden waarvan wij zelf een beperkte kennis hebben. Daarnaast hebben we een bedrag van euro 2500 ontvangen.'

Hoe zijn jullie op het idee gekomen?

'Met onze opleiding zijn we in ons derde jaar naar een ondernemingskamp op Texel geweest. Na lang brainstormen kwamen wij op het idee van de Hoody omdat hockeysticks vaak worden gestolen. Met de Hoody kan de stick aan een tas, fiets of display worden bevestigd om diefstal te voorkomen.'

De Hoody moet dit jaar nog op de markt komen. Gaat dat lukken?

'Wij denken van wel. De Hoody is productierijp en het eerste prototype is klaar. Wat we nu nog moeten doen, is een matrijs laten ontwikkelen, maar dat kost algauw zo'n euro7000. Daar komen nog de kosten voor productie, distributie en marketing bovenop. Dus alles bij elkaar gaat het ongeveer euro 20.000 kosten, maar die hebben we nog niet. We hebben nog geen lening of externe financiers, maar we zoeken nu uit hoe we dat willen doen. Als we een investeerder vinden, zal die ook een deel van de opbrengst willen.'

Arnold Tankuş
© 2010 Het Financieele Dagblad