zaterdag 9 oktober 2010

Nederland was niet tolerant, is het niet en zal het voorlopig ook niet worden

Onze redacteur, zoon van een Turkse gastarbeider, neemt het voor zijn vader op

We geloven graag dat Nederland vroeger een tolerant land was. Vreemdelingen zijn hier in het verleden met open armen verwelkomd. Dat is de houding die Nederland naar buiten toe etaleert. Daar is pas de laatste jaren verandering in gekomen, zo heet het. Uit de verhalen die ik van mijn ouders ken, herken ik weinig van dat beeld.

Als gemengd koppel hadden zij het begin jaren zeventig erg moeilijk. Mijn Nederlandse grootouders vonden 'die buitenlander' niets, een groot deel van de Nijmeegse buurt sprak er schande van, evenals de pastoor van de Christus Koningkerk. Als stel werden ze nagekeken, nagewezen en Nederlandse mannen vroegen mijn moeder wat ze met die 'gastarbeider' moest, of erger. Hij hoorde niet bij 'ons', pikte de Hollandse baantjes in en erger nog, sloeg ook nog eens een Nederlandse vrouw aan de haak.

Mijn vader, Süleyman, is geboren en getogen in Günyüzü, een dorpje op de Anatolische hoogvlakte, zo'n 120 kilometer ten zuidwesten van de Turkse hoofdstad Ankara. Op zoek naar werk en een beter bestaan vertrok hij naar Europa en kwam na wat omzwervingen naar Rotterdam. Zijn oom Osman werkte daar al enkele jaren en nodigde hem uit. Het zou hem bevallen. Het werk lag voor het oprapen en Nederland is een mooi land, waar alles goed is geregeld.

Zijn eerste baan was het schoonschrapen van olietankers. Vies en gevaarlijk werk dat in die tijd werd geregeld door louche koppelbazen. Zwart en onderbetaald, maar wel iedere vrijdag een envelop met guldens. Later werkte hij bij cv-maker Vaillant aan de 'draaibank' om mallen van koper te slijpen. In het slachthuis verwerkte hij varkensvlees, hij verloor er het topje van zijn rechtermiddelvinger. Nederland beviel hem en hij werd verliefd op Maria. Ze trouwden en kregen twee kinderen: mijn zes jaar jongere broer en ik.

Hij stierf enkele maanden na de aanslagen op de Twin Towers aan een slecht hart en weet dus niet hoe de toon van het debat in Nederland is veranderd. Zelf merk ik wel het verschil. Tot tien jaar terug werd mij altijd gevraagd hoe het was om een Turkse vader te hebben. Nu is de eerste vraag vaak of mijn vader een moslim was. Iets waar ik zelf nooit bij heb stilgestaan. Ja, hij geloofde in Allah en de profeet Mohammed al had hij nog nooit een letter in de Koran gelezen. Hij ging twee keer per jaar met het offer- en suikerfeest naar de moskee. Hoe hij moest bidden wist hij niet. Hij deed de rest na, zo biechtte hij me eens op.

Het is veertig jaar later en als Süleyman nog zou leven hoorde hij er nog steeds niet bij. Hij zou nu niet langer gastarbeider worden genoemd, maar moslim, een niet-westerse allochtoon, en als hij nu aan de poorten van Nederland had gestaan was hij afgewezen als kansloze economische immigrant, een gelukszoeker.

Nederland was veertig jaar geleden niet tolerant en is dat nog steeds niet. Dit land is keihard voor iedere nieuwe groep. Het is hard knokken om een eigen plek te veroveren en geaccepteerd te worden. Dat duurt generaties. Ofschoon cijfers Nederland als immigratieland bestempelen, hangt aan de voordeur van Huize Nederland het bordje 'niet welkom'. Als je het geluk hebt gehad al binnen de landsgrenzen te wonen, dien je je aan te passen. Dat is mijn vader vroeger nooit gevraagd. Hij hoefde de taal niet te leren, niets over de geschiedenis of gewoonten van dit land. Hij kwam hier alleen maar werken en zou weer teruggaan.

In Nederland wordt de vreemdeling aangeduid met woorden, en die werken lang door. Neem de term 'niet-westerse allochtoon'. Volgens de officiële definitie ben ik er een omdat mijn vader in Turkije is geboren. De kinderen die ik met mijn Nederlandse vriendin zou krijgen zijn dat nog steeds. Mijn kleinkinderen zouden eindelijk autochtoon zijn. Voor mijn broer, die in Turkije het levenslicht zag, wordt het nog een generatie opgeschoven. Dat betekent in de praktijk dat de kleinkinderen van mijn zesjarige nichtje autochtoon mogen worden genoemd. Ook al heb ik een Nederlands paspoort, het duurt een tijdje voordat je in dit land lid van de club bent.

Het nu gevoerde debat over de multiculturele samenleving gaat niet over mij of mijn broer. We zijn geen straattuig, we zijn geïntegreerd, we spreken goed Nederlands en we zijn niet eens moslim. Maar sinds de islam het centrum van de maatschappelijke en publieke discussie is geworden, gaat het wel over mijn vader. Als wordt gezegd dat 99% van die mensen niets toevoegt, ze uit een achterlijke cultuur komen, het land willen islamiseren en overnemen, dan gaat het ook over hem. Van zijn soort mensen willen we er minder in dit land, en als het even kan moeten ze terug.

In dit land mag en kan alles gezegd. Vrijheid van meningsuiting is een groot goed. Maar de intellectuele discussie daarover wordt gevoerd over de ruggen van mensen zoals Süleyman. Mijn vader is slechts een voorbeeld van de honderdduizenden andere mensen die hier wonen en over wie zo wordt gesproken. Nederland is mijn land, een land met vele voorrechten, maar laten we ophouden te zeggen dat wij een tolerant land zijn. Met een politicus die steun verleent aan onze nieuwe regering en zegt niets te hebben met het bouwen van bruggen, zal dat voorlopig ook wel zo blijven.

Arnold Tankuş is redacteur van Het Financieele Dagblad
© 2010 Het Financieele Dagblad

donderdag 7 oktober 2010

Silverfit heeft na trage start de vaart erin

Silverfit ontwikkelde een computersysteem dat zieken helpt te revalideren en bejaarden om meer te bewegen. Na een stroeve start zit de vaart er volgens Joris Wiersinga (36) nu goed in.

Wat is Silverfit?

'De Silverfit is vergelijkbaar met de Wii, de spelcomputer van Nintendo: iemand speelt door met bewegingen te reageren op de beelden die hij op het scherm voor zich ziet. Een groot verschil met de Wii is dat de games zo simpel zijn dat ook een bejaarde met computerfobie er toch graag mee speelt. De Wii is vaak te moeilijk.'

De start verliep stroef, hoezo?

'De stroeve start lag niet aan product, maar wat we in ons eerste businessplan hebben onderschat, is dat bij verpleeghuizen, revalidatiecentra en ziekenhuizen er veel tijd overheen gaat voordat ze een beslissing nemen. Van buitenstaanders hoorden we ook dat we erg ongeduldig waren. In november is het twee jaar geleden dat we het hebben geïntroduceerd en inmiddels kennen alle verpleeghuizen in Nederland Silverfit.'

Hoe gaat het nu?

'We zijn gegroeid en hebben nu elf man in dienst. Erzijn overeenkomsten met negen andere landen gesloten waaronder een partij in de VS . Daarnaast zijn we bezig om een verkoopteam in Duitsland op te zetten. Dat moet onze tweede thuismarkt worden. We hebben gesprekken met investeerders gehad om sneller te groeien. Voorlopig kiezen we ervoor om op kleine schaal te laten zien dat we het goed kunnen. De groei is dan wellicht wat langzamer, maar we vinden het belangrijk dat we wel zelf de controle hebben.'

Arnold Tankuş
© 2010 Het Financieele Dagblad

woensdag 6 oktober 2010

Ziggur beheert online leven na de dood

Wat gebeurt er met je profiel van Facebook of LinkedIn als je dood bent? Ziggur van eigenaar Gerrit Jan Bloem (46) ziet groei in het beheren van je 'digitale nalatenschap'.

Hoe bent u op het idee gekomen?

'Iemand in mijn naaste omgeving, een neef, kwam te overlijden. Na verloop van tijd kreeg ik op zijn naam nog allerlei uitnodigingen via internet. Toen kwam ik erachter dat dit echt een probleem is, en het zit in mijn aard om daar dan een oplossing voor te zoeken.'

Hoe werkt Ziggur?

'Je kunt bij ons je wensen aangeven: wat moet er met de profielen gebeuren? We hebben daarvoor koppelingen met sociale netwerksites als Facebook, LinkedIn en Twitter en we zijn in gesprek met Hyves en Windows Live. Sommige beheerders dragen je gehele mailaccount aan je familie over, maar misschien wil je dat wel helemaal niet. Een belangrijke extra dienst die we per se wilden toevoegen is dat je dit nu ook allemaal notarieel kunt vastleggen.'

Valt hier geld mee te verdienen?

'Na een opstartperiode van een jaar zijn we sinds half september online. Het klinkt wat cru, maar ik voorzie dat dit een groeimarkt is. Eind dit jaar willen we ook met een zakelijke variant komen voor bedrijven om de dienst aan te bieden aan personeel dat wordt aangemoedigd om sociaal te netwerken. Met onze betalende leden zijn we kostendekkend en ik verwacht dat we al voor het einde van dit jaar break-even draaien. Tot nu toe heb ik alles met eigen geld gefinancierd, maar om sneller te kunnen doorgroeien ben ik op zoek naar externe financiers.'

Arnold Tankuş
© 2010 Het Financieele Dagblad

maandag 4 oktober 2010

Tickets nu ook met mobieltje te bestellen

Ticketscript van Frans Jonker (33) levert software voor onlineticketverkoop. Deze week werd het Britse Trinity Mobile ingelijfd, om tickets ook via de mobiele telefoon te verkopen.

Wat doet Ticketscript?

'Wij zijn ruim vier jaar geleden begonnen en een van onze concepten was het online verkopen van tickets. Dat liep zo goed, dat we ons er volledig op zijn gaan richten. Er bleek bij consumenten een duidelijke behoefte te bestaan om online tickets te kopen. We zijn begonnen met dance-evenementen in Amsterdam en omgeving. Dat liep als een speer en steeds meer bedrijven meldden zich aan. Nu maken zo'n 1500 evenementenorganisaties gebruik van onze diensten.'

Is Ticketscript winstgevend?

'Ja, dat zijn we al sinds 2009. We hebben alle uitbreidingen naar kantoren in Duitsland, België en Oostenrijk uit eigen middelen gefinancierd en dat blijven we doen om groei realiseren. In onze branche wordt gerekend in de brutoticketomzet en wij verwachten in 2011 een omzet te behalen van euro 70 mln.'

Valt de overname van Trinity Mobile ook onder 'groei realiseren'?

'Het is een overname, maar de investeerders van Trinity Mobile brengen wel 2 mln pond in. Zij zijn een goede aanvulling op onze activiteiten, want wat wij online doen, doen zij mobiel. Ze hebben de technologie in huis en ook al klanten, zoals drie vliegmaatschappijen waarvoor ze zogeheten e-tickets verzorgen. Daarnaast zijn ze ook actief in marketingcampagnes voor de mobiele telefoon.'

Arnold Tankuş
© 2010 Het Financieele Dagblad

donderdag 30 september 2010

Squla.nl laat kinderen spelenderwijs leren

Met steun van examenopstellers Cito start André Haardt (38) deze week met de uitrol van Squla.nl (spreek uit als 'Skoela'). Een platform waar kinderen door spelletjes te spelen meer met school bezig zijn.

Hoe is Squla ontstaan?

'Uit eigen onderzoek bleek dat ouders met schoolgaande kinderen dringend behoefte hebben aan een methode om kinderen te enthousiasmeren zich extra in te zetten voor school. Kinderen ontspannen zich na school graag met spelletjes. Wij haken daarop in door met games te komen waar ze ook wat van leren.'

Hoe werkt Squla?

'Squla is een spel dat gebruikmaakt van technieken voor onlinegames en sociale media. Het is een leeromgeving die aansluit op gangbare leermethoden op de basisschool en toetsen van Cito. Kinderen kunnen op Squla met elkaar spelen en daar punten mee verdienen, waarmee ze weer prijzen kunnen winnen zoals beltegoed of een bioscoopbon. Ouders kunnen een Squla-rapport krijgen, zodat ze kunnen zien hoe het kind presteert op Squla.'

Cito is partner. Hoe is u dat gelukt?

'Met de resultaten van onze pilots zijn we naar Cito gestapt. Daar spraken we iemand van de directie. Squla bleek goed aan te sluiten bij de eisen om de Cito-testmethode toegankelijker te maken. Ze zijn strategisch partner en dat helpt natuurlijk enorm om scholen te benaderen. We verwachten dit jaar 10.000 leden te hebben en contact met 200 scholen. We denken dat we binnen drie jaar 100.000 leden hebben en hopen dit voorjaar break-even te draaien.'

Arnold Tankuş
© 2010 Het Financieele Dagblad

donderdag 23 september 2010

Sijthoff ziet toekomst in krant voor kinderen

Mediaondernemer Willem Sijthoff (45) is sinds woensdag mede-eigenaar van de jongerenkranten Kidsweek Junior en 7Days. Oude media voor de jeugd hebben de toekomst, zegt hij.

Hoe bent u in aanraking gekomen met Kidsweek?

'Ik ken de oprichter, Roland Pelle, al een lange tijd. In 2002 kwam hij met zijn plannen langs, maar om verschillende redenen kon ik er toen niet aan meedoen. Wel hebben we altijd contact gehouden. Door de overname van PCM door de Persgroep Nederland werd Kidsweek in de verkoop gedaan en toen kwam het weer op mijn pad. Mijn partner Carl Spaans en ik zijn nu ieder voor 50% eigenaar. Mark Termeer blijft aan als directeur.'

Oude media voor jonge kinderen. Heeft dat wel toekomst?

'Ik zie in mijn omgeving en ook bij mijn eigen kinderen dat ze veel internetten, maar één keer per week een krant toegesneden op de eigen leeftijd, daar hebben ze belangstelling voor. De klassieke aspecten van de oude media, zoals de krant in bed lezen, gelden ook voor kinderen nog steeds. Kidsweek Junior, voor de doelgroep 7 tot en met 12 jaar, heeft een oplage van 60.000. Van 7Days, dat een oudere doelgroep heeft, verschijnen er 40.000. Dat is samen meer dan het FD!'

Wat wordt uw functie?

'Ik ga me vooral bezighouden met de strategie. Het is een vrij overzichtelijk bedrijf met dertig werknemers en is winstgevend. Ik geloof in de huidige opzet, maar op multimediaal gebied kan er nog veel worden verbeterd. Daar gaan we de komende tijd meer richting aan geven.'

Arnold Tankuş
© 2010 Het Financieele Dagblad