donderdag 23 september 2010

Uitvinder (77) dubbele toiletknop strijdt nu tegen strakke autogordel

Heerde
Stoppen met werken? De 77-jarige Leo Senft moet er niet aan denken. 'Ik geniet van werken. Het houdt me jong en bovendien, er is nog zo veel te doen.' De komende maanden steekt hij al zijn energie in het in de markt zetten van zijn nieuwste uitvinding: de gordelclip. Een apparaatje dat de druk van de autogordel op borst en schouders wegneemt.

Senft is een serieondernemer Zijn meest toegepaste en bekendste vinding is de spoelingsbegrenzer, bij het grote publiek beter bekend als de dubbele knop op de spoelbak van het toilet. Het idee voor de begrenzer ontstond in Ierland waar Senft een tweede huis heeft. 'Ik vond het zonde om zoveel water te verspillen, ik kreeg daar al vlug schoon genoeg van. Toen ben ik gaan tekenen en zo is de dubbele spoelknop ontstaan: drie liter water bij een kleine boodschap en negen bij een grote.'

Ook de gordelclip heeft zijn bestaan aan waarnemingen van Senft. 'Ik kwam op dit idee omdat ik bijrijders in de auto vaak met de duim de gordel een paar centimeter van zich af zie houden. Sommige kennissen gebruiken een wasknijper of een pen om de gordel minder strak te laten zitten.'

De clip, kleiner dan een pakje sigaretten, is gemaakt van hoogwaardig kunststof en kan op iedere autogordel worden geklemd. De drager krijgt door de gordelclip enkele centimeters speling. De gordel drukt niet langer op het lichaam, maar behoudt wel zijn beschermende werking. Senft: 'Met deze clip heb je geen reden meer om geen autogordel te dragen.'

Senft beschouwt zichzelf als industrieel ontwerper maar in de eerste plaats toch een 'selfmade' ondernemer. Zo behaalde hij zijn lts-, mts-, hts- en winkelierselektrodiploma in de avonduren. Om als jonge jongen die opgroeide in de Amsterdamse Jordaan 'geen klappen te ontvangen' ging hij op judo en stond hij twee keer per week in de boksschool. 'Niet alleen voor het boksen, zo kon ik tenminste ook twee keer per week douchen.' Met boksen en judo is Senft gestopt, maar de 77-jarige Senft staat nog iedere week op het voetbalveld.

Als ondernemer was hij hard voor zichzelf. Vanaf 1968 tot 2006 was Senft eigenaar van drie verlichtingszaken in Amstelveen. 'Ik betaalde nooit een verzekering voor arbeidsongeschiktheid. Als ondernemer kon ik me dat eigenlijk niet veroorloven.' Zo'n vier jaar geleden deed Senft zijn laatse zaak van de hand om zijn tijd en eigen geld - 'enkele tienduizenden euro's' - te steken in de ontwikkeling van de gordelclip, of de gordeldrukontspanner zoals het apparaatje eigenlijk heet.

Na de eerste ontwerpen en een prototype nam hij contact op met VMT Products om de clip te produceren. Het bedrijf uit het Veluwse Heerde ondersteunt de opstart door de matrijzen voor de clip te leveren. In ruil voor deze steun heeft Senft afgesproken dat VMT het enige bedrijf is dat de clip mag produceren. De fabriek heeft inmiddels duizenden gordelclips geproduceerd die dit najaar de weg naar de klant moeten vinden. De clip kost euro 4,95 en ziet er eenvoudig uit, maar, zegt Senft, 'er komt meer techniek bij kijken dan je denkt. Dit maken ze in China echt niet even een-twee-drie na.'

Senft is bij alle processen betrokken, zelfs de handleiding is door hemzelf geschreven, omdat hij zich ergert aan gebruiksaanwijzingen waar hij niets van begrijpt. 'Ik ben nou eenmaal een perfectionist. Dat is soms een vervelende eigenschap.'

Senft weet dat een productintroductie ook zijn tegenslagen kent, zo merkte hij al bij de spoelingsbegrenzer. Met de huidige milieudoelstellingen is de begrenzer een zeer gewenste vinding en bespaart hij volgens Senft alleen in Nederland jaarlijks zo'n 160 miljard liter water. Maar in 1985 dachten de waterbedrijven nog anders over besparing en vreesden zij dat Senfts uitvinding voor een omzetdaling zou zorgen. 'Ze kwamen met verhalen aanzetten dat mijn begrenzer niet deugde en dat bij een spoelbeurt van drie liter de riolering makkelijkzou kunnen verstoppen. Na onderzoek bleek daar helemaal niets van waar te zijn.'

Voor de gordelclip heeft Senft inmiddels gesprekken met de ANWB en verzekeraars achter de rug. Hij ziet in zijn clip het ideale geschenk voor nieuwe leden of klanten. Daarnaast is er 'vergevorderde interesse' vanuit Duitsland en het Verenigd Koninkrijk voor de clip. Alle contacten verlopen via mensen met wie Senft al jarenlang goed contact heeft.

Reclame maken hoeft niet, denkt Senft. Via via, met zijn website en wat media-aandacht denkt hij dat zijn clip voldoende op zal vallen en dat hij de interesse van importeurs uit andere landen kan wekken. 'In veel landen zijn de percentages van autorijders die geen gordel dragen nog vele malen hoger. Er valt nog een wereld te winnen.'

CV Leo Senft

  • Afgestudeerd als elektrotechnicus aan de hts
  • Van 1968 tot 2006 eigenaar van verlichtingszaken in Amstelveen
  • Vindt in 1985 de spoelingsbegrenzer voor het toilet uit
  • Na vier jaar ontwikkelen komt Senft dit jaar met de gordelclip op de markt

Europa telt veel gordelweigeraars

Iedere autorijder weet dat de autogordel bescherming biedt bij een ongeluk. Het dragen van de gordel is daarom al sinds 1992 wettelijk verplicht voor de bestuurder, maar ook voor inzittenden op voor- of achterbank.

Ondanks jarenlange voorlichtingscampagnes van de overheid en Veilig Verkeer Nederland en de politie die streng controleert - een overtreding wordt met euro 90 bekeurd - zijn er nog altijd zo'n 800.000 Nederlanders die de gordel weigeren te dragen, aldus cijfers van de ANWB.

Volgens het Bureau Verkeershandhaving van het Openbaar Ministerie komt dit overeen met circa 5% van de automobilisten. Zou iedere automobilist in Nederland wel een gordel dragen, dan scheelt dat naar schatting vijftien verkeersdoden per jaar.

In Duitsland en Frankrijk ligt het percentage 'gordelweigeraars' eveneens rond de 5%, maar in veel andere Europese landen, zoals België, Italië en Hongarije, rijdt één op de drie bestuurders nog altijd zonder autogordel, blijkt uit cijfers van de Europese Transportveiligheidsraad. Volgens deze instantie zouden er jaarlijks 2400 levens worden gespaard als iedereen een gordel draagt.

Leo Senft hoopt dat zijn gordelclip juist deze weigeraars over de streep zal trekken. Een uitleg van de werking van de gordelclip is te vinden op Senfts website Ontspannenautorijden.nl.

Arnold Tankuş
© 2010 Het Financieele Dagblad

maandag 20 september 2010

Boekenautomaat moet NS-stations veroveren

Even snoep uit de automaat trekken, iedereen doet het wel eens. De oprichters van Van Bomen, Willem van Kralingen en Pieter Kol (beiden 28), zien toekomst in boekenautomaten.

Een boekenautomaat, hoe komen jullie daar op?

'Toen hij nog studeerde reisde mijn compagnon Pieter veel met de trein en kwam daardoor op het idee. Meestal bedenk je op het perron dat je graag nog iets zou willen lezen tijdens een lange rit. Wegens tijdgebrek ga je dan niet meer naar de winkel. Een automaat is dan de ideale oplossing.'

Wat hebben jullie met dit idee gedaan?

'We hebben een plan opgesteld en dat opgestuurd naar Servex, de NS-dochter die de horeca- en retailformules op de NS-stations exploiteert. Ons idee kwam door de selectie heen, wat op zich al bijzonder is. Vervolgens mochten we het plan bij Servex pitchen en hebben we ze weten te overtuigen. Pieter en ik hebben euro 10.000 geïnvesteerd en Servex helpt ons met de pilot die afgelopen vrijdag van start is gegaan met de eerste boekenautomaat op Rotterdam CS. De vierkante meter voor de automaten huren we van Servex.'

Wat zijn de plannen voor de toekomst?

'Als de pilot enigzins succesvol is, willen we het aantal locaties binnen een jaar uitbreiden naar zo'n tachtig tot honderd boekautomaten. We hebben contact met enkele uitgeverijen van boeken, die ons adviseren over de titels en Keesing levert de puzzelboeken. In de automat komen populaire titels zoals van Heleen van Royen of Joost Zwagerman in een prijsklasse van euro 5 tot euro 10.'

Arnold Tankuş
© 2010 Het Financieele Dagblad

donderdag 16 september 2010

MijnGroep laat talent kinderen visualiseren

Eind vorig jaar nam Vincent van Harte (36) na zeven jaar afstand van het trainingsbureau dat hij na het overlijden van zijn vader in handen kreeg. Nu is hij eigenaar van MijnGroep.nl.

Hoe ben je bij MijnGroep terechtgekomen?

'Ik was 2,5 jaar geleden als minderheidsaandeelhouder betrokken bij een bevlogen opstarter. Na een mooie satrt hadden we een ander idee over de zakelijke en inhoudelijke koers. Hij besloot eruit te stappen en ik heb vervolgens zijn aandeel overgenomen.'

Wat doet MijnGroep?

'Wij helpen kinderen, in samenwerking met scholen, talent, ambities en een toekomstbeeld te ontwikkelen. Zo werken we in lessen en workshops toe naar een droomberoep en dat visualiseren we door er een professionele foto van te maken: een beeld hoe het er later uit kan zien. Dit bundelen we in een boekje dat wordt uitgereikt op een eindmoment, bijvoorbeeld een musical. Dan treedt het kind naar buiten. De vraag "wat is er bijzonder aan dit kind" gaat dan echt leven. Kinderen worden door zo'n project zichtbaar, trotser en je kijkt met optimisme naar de kansen die een kind heeft.'

Is er in het onderwijs wel geld voor dit soort projecten?

'Gelukkig zijn er veel mensen in schoolbesturen en stichtingen zoals Kinderpostzegels die de noodzaak ervan inzien. We waren in het begin wel naïef en optimistisch en dachten dat na een mail de scholen zich vanzelf zouden aanmelden. Via via en door mond-op-mond-reclame zijn we aan de eerste klanten gekomen. Dit jaar hopen meer dan twee ton omzet te behalen.'

Arnold Tankuş
© 2010 Het Financieele Dagblad

dinsdag 14 september 2010

Prentenboeken in het digitale tijdperk

Na plannen te hebben gemaakt aan de eigen keukentafel, hebben Carolien Vader (40) en Jonas Nouwen (39) die plek verruild voor een echt kantoor. Begin dit jaar zette het stel uitgeverij David en Goliat op.

Prentenboeken in het digitale tijdperk, is daar een markt voor?

'Wij denken van wel. Ik ben van huis uit bladenmaker en mijn man is internetstrateeg. De achterliggende gedachte is dat opgroeiende kinderen het verschil tussen oude en nieuwe media niet kennen. Een kind zal een iPad of eReader net zo gewoon vinden als een boek. Daarom hebben we naast gewone boeken ons eigen kanaal op YouTube met voorleesfilmpjes en daarnaast willen we zo snel mogelijk een app laten bouwen. De kosten, ongeveer euro 20.000, zijn nu nog te hoog.'

Jullie zijn ruim acht maanden bezig, levert het al geld op?

'Nee, we hebben samen zo'n euro 30.000 geïnvesteerd en hopen dat binnen een jaar of drie terug te verdienen. Dit najaar verschijnen de eerste boeken, er staan zo'n 2500 prentenboeken bij ons in de gang. Veel mensen, zoals de acteurs in de filmpjes of begeleiders bij het drukwerk, hebben nu gratis voor ons gewerkt. Zo werken we eerder binnen een platform of beweging.'

Jullie zijn sinds kort dus ook werkpartners, hoe gaat dat?

'Het heeft als voordeel dat één blik of een half woord al genoeg is om elkaar te begrijpen en je goed van elkaar weet wat je wilt. Tegelijk is het wel eens onpraktisch als je de huwelijkse emoties meeneemt in discussies over het werk.'

Arnold Tankuş
© 2010 Het Financieele Dagblad

maandag 13 september 2010

Weduwe nu aan het hoofd twee bedrijven

Drie maanden geleden overleed onverwacht de echtgenoot van Marja Ruigrok (44). De ondernemer en gemeenteraadslid voor de VVD in Amsterdam besloot samen met haar broer het bedrijf van haar man, reclamebureau Headline, over te nemen.

Uw man is onlangs overleden. Waarom heeft u besloten het bedrijf over te nemen?

'Mijn man, Rob Sikkink, is drie maanden geleden onverwacht aan een hartstilstand overleden. Samen met zijn kinderen, behoor ik tot de erfgenamen. Wij waren het erg met elkaar eens dat we het bureau dat hij 13 jaar heeft gerund, niet wilden sluiten. Dat vonden wij ook emotioneel erg belangrijk.'

Dat was vast een moeilijk proces.

'Het was zeker niet makkelijk. Maar we vonden het belangrijk en het leidt ook af. Mijn broer Hans heeft het proces opgepakt en klanten brieven gestuurd en met medewerkers en mogelijke kopers gepraat. Tijdens de gang van zaken werd hij zo enthousiast dat hij besloot om het zelf te doen. Hans houdt zich nu bezig met de dagelijkse gang van zaken en heeft, net als ik, 50% van de aandelen in handen. Ik sta met mijn functie als commissaris meer op een afstand.'

U heeft al een bedrijf met een omzet van euro 2 mln en bent ook gemeenteraadslid. Is dat allemaal te combineren?

'Ik ben de politiek ingegaan om juist daar meer bedrijfsstrategie in te brengen en met veel plezier, bij Headline ben ik alleen op de achtergrond betrokken. Soms denk ik dat een volle agenda het verdriet ook makkelijker doet verwerken.'

Arnold Tankuş
© 2010 Het Financieele Dagblad

zaterdag 11 september 2010

Hockeystick op slot, prijs op zak

Menno Lambalk (23) en Wouter Eelkman Rooda (25), studenten van de opleiding Sport, Management en Ondernemen, wonnen de Rabobank Ondernemersprijs voor de 'Hoody', een slot voor hockeysticks.

Wat houdt de prijs in?

'De prijs wordt ieder jaar uitgereikt aan studenten die een uniek en haalbaar ondernemersidee in de sportsector hebben bedacht. We hebben de prijs gewonnen omdat ons idee volgens de jury innovatief is en we daarnaast samenwerking hebben gezocht met marktpartijen op gebieden waarvan wij zelf een beperkte kennis hebben. Daarnaast hebben we een bedrag van euro 2500 ontvangen.'

Hoe zijn jullie op het idee gekomen?

'Met onze opleiding zijn we in ons derde jaar naar een ondernemingskamp op Texel geweest. Na lang brainstormen kwamen wij op het idee van de Hoody omdat hockeysticks vaak worden gestolen. Met de Hoody kan de stick aan een tas, fiets of display worden bevestigd om diefstal te voorkomen.'

De Hoody moet dit jaar nog op de markt komen. Gaat dat lukken?

'Wij denken van wel. De Hoody is productierijp en het eerste prototype is klaar. Wat we nu nog moeten doen, is een matrijs laten ontwikkelen, maar dat kost algauw zo'n euro7000. Daar komen nog de kosten voor productie, distributie en marketing bovenop. Dus alles bij elkaar gaat het ongeveer euro 20.000 kosten, maar die hebben we nog niet. We hebben nog geen lening of externe financiers, maar we zoeken nu uit hoe we dat willen doen. Als we een investeerder vinden, zal die ook een deel van de opbrengst willen.'

Arnold Tankuş
© 2010 Het Financieele Dagblad